Warning: Declaration of description_walker::start_el(&$output, $item, $depth, $args) should be compatible with Walker_Nav_Menu::start_el(&$output, $item, $depth = 0, $args = Array, $id = 0) in /home/sunnymoo/domains/mysunnyface.com/public_html/sunnymoo/wp-content/themes/sunnymoo_th/functions.php on line 106
Luisteren naar je kind is belangrijker dan je denkt.

Luisteren naar je kind is belangrijker dan je denkt!

Luisteren naar je kind | MySunnyFace Online Beloningssysteem

Je kent het vast wel…,

Half luisteren naar je kind. Je kind is boos of verdrietig om iets wat in jouw ogen eigenlijk niet zoveel voorstelt.
Luisteren doe je dan maar half en vaak heb je bij dit soort situaties ook de neiging te reageren met uitspraken als “Ach, zo erg is dat toch niet” of “Maak je niet zo druk”.

Op zo’n soort reactie zit je kind nou net niet te wachten, maar weet jij veel. Jij probeert de situatie snel voor hem op te lossen door het probleem als het ware weg te wuiven. Niet luisteren naar je kind zal ervoor zorgen dat hij/zij daardoor nog bozer of verdrietiger wordt en de goede sfeer in huis is opeens ver te zoeken. Hij/zij vertrekt stampvoetend naar zijn kamer en de rest van de dag is hij onhandelbaar.

Als ouder heb je soms geen idee waar die heftige reactie vandaan komt en spreekt dit dan uit met “stel je niet zo aan” of “zit niet zo te mokken”. Je kind zal zich de rest van de dag onuitstaanbaar gedragen waar jij in mee gaat en zo ook steeds nukkiger wordt. Voor je het weet zit je in een negatieve spiraal die de rest van de dag voor jullie kan verpesten en dat alleen maar door niet echt te luisteren naar je kind.

Wist u dat het gedrag van uw kinderen sterk samenhangt met hoe ze zich voelen? Door beter te luisteren naar je kind zal zijn gedrag verbeteren.


Luisteren naar je kind is echt belangrijker dan je denkt.

Ouders beseffen vaak niet dat de manier waarop je met je kind praat sterk samenhangt met het gedrag van het kind. Conflicten kun je voorkomen door beter naar je kind te luisteren en begrip op te brengen voor zijn gevoelens op dat moment.

Dat is natuurlijk gemakkelijker gezegd dan gedaan. Toch is het zo dat als jij je meer bewust wordt van het feit dat zijn gedrag samenhangt met de manier waarop jij reageert en luistert, de sfeer in huis vele malen beter zal worden.

Probeer eens voor een korte tijd heel bewust naar jezelf te kijken en te luisteren.

Op welke manier reageer ik?

Waarom lopen gesprekken of situaties soms uit de hand?

Met wat kleine aanpassingen in de manier waarop je communiceert met je kind, zul je al grote veranderingen in zijn of haar gedrag teweeg kunnen brengen.

Een praktijkvoorbeeld van hoe het niet moet.

Gisteren kwam mijn zoon (6 jaar) thuis en vertelde mij dat hij ruzie had met zijn vriendinnetje. Ik luisterde maar half en ging er ook nog eens direct vanuit dat hijzelf ook wat had gedaan. Na afloop van het gesprek hebben wij de hele dag gemokt op elkaar. Om de stomste dingen hadden wij onenigheid. Dat allemaal doordat ik niet goed met ons gesprek ben omgegaan.

Het gesprek ging als volgt:

Zoon:     Mam, m’n vriendinnetje heeft mij geschopt en nu ben ik heel boos. We zijn geen vrienden meer.

Ik:          Ach, dat zal allemaal wel meevallen.

Zoon:     Nee mam het valt niet mee. Het was echt heel erg en ik ben echt heel erg boos.

Ik:          Ja, maar wat heb jij dan gedaan?

Zoon:     Niks. Helemaal niks. Ze schopte me heel hard.

Ik:          Ja, maar schat ze schopt je toch niet zomaar. Je zult zelf wel eerst wat gedaan hebben.

Zoon:     Ach laat ook maar. Je gelooft me toch nooit en je snapt er helemaal niks van.

Wat is hier fout gegaan en hoe kan dat beter?

Allereerst heb ik maar half naar hem geluisterd en daarna ook nog eens zijn gevoel ontkent. Mijn zoon gaf aan boos te zijn en mijn eerste reactie was ach dat valt wel mee. Hiermee gaf ik hem het idee dat zijn boosheid niet terecht zou zijn.

Mijn kind was boos punt uit. Dat is een feit of ik het er nu wel of niet mee eens was. Hij zat er op dat moment echt niet te wachten op die mening van mij. Door mijn reactie heb ik me niet verplaatst in zijn gevoelens en heb ik deze niet begrepen en geaccepteerd.

Daarnaast ben ik er ook nog eens op voorhand vanuit gegaan dat hijzelf ook wat zou hebben gedaan. Ik veroordeelde hem al voordat ik het hele verhaal had gehoord.

Later dacht ik nog even terug aan die situatie en kwam tot de conclusie dat ik dat niet handig had aangepakt. Ik heb hem wel gehoord, maar echt luisteren naar wat hij had te zeggen deed ik niet. Ook ben ik er zeker van dat dit ene slechte gesprekje de oorzaak is geweest van de slechte sfeer in huis die daarop volgde. Omdat ik vind dat je altijd op iets terug moet kunnen komen heb ik het er later bij het naar bed brengen nog eens met hem over gehad. Ik had die avond het volgende gesprek.

Ik:          Wat is er vanmiddag nou precies gebeurt?

Zoon:     Nou, mijn vriendinnetje schopte me heel hard.

Ik:          Oei, dat deed vast heel erg veel pijn?

Zoon:     Ja en dat deed ze, omdat ik een steentje gooide die per ongeluk op haar terecht kwam.

Zoon:     Toen schopte ze heel hard en toen heb ik haar geslagen.

Ik:          Oh..

Zoon:     Maar dat ging echt niet expres. Het was een spelletje.

Ik:          Dus doordat je een steentje gooide die per ongeluk op haar kwam hadden jullie ruzie?

Zoon:     Ja, misschien dacht ze dat het expres ging, maar ik zei nog dat het een ongelukje was.

Ik:          Hmm…

Zoon:     Zou ze mijn vriendinnetje nog willen zijn?

Ik:          Ik zou het aan haar vragen als ik jou was.

Zoon:     Ja dat ga ik doen en dan zeg ik meteen sorry voor die klap. Dan is het vast weer goed.

Ik:          Dat vind ik nou een goed idee van jou.

 

Door mijn begrip en volle aandacht kreeg ik al veel meer informatie van hem. Tijdens ons gesprek heb ik zo weinig mogelijk woorden gebruikt en geprobeerd om zoveel mogelijk te luisteren. Hierdoor spoorde ik hem aan door te gaan met zijn verhaal. Ik heb hem in andere woorden een samenvatting gegeven, waardoor hij het gevoel had dat ik echt naar hem had geluisterd. Gedurende het gesprek vroeg hij mijn mening en die heb ik hem gegeven. Dat heb ik in de IK vorm gedaan. Niet jij moet, maar als ik jou was zou ik… is een betere benadering. Hierdoor ging hij niet direct in de verdediging, maar kwam zelfs zelfstandig met een oplossing. Tenslotte heb ik hem daarvoor een compliment gegeven.

Waar moet je op letten als je met je kind in gesprek gaat?

Zorg ervoor dat het kind je onverdeelde aandacht heeft.

Alleen dan zal hij/zij het gevoel hebben dat er naar hem wordt geluisterd en serieus genomen wordt. Echt luisteren dus, zonder afleiding en er echt voor hem zijn maken het verschil. Communiceer met hem op ooghoogte en in zijn eigen taal.

Accepteer de gevoelens van je kind.

Ook al vind jij zijn reactie of gevoel overdreven. Je kind voelt zich nou eenmaal zo. Hij moet nog leren te relativeren. Alleen jij kan hem daarmee helpen door te accepteren wat hij voelt en begrijpt waarom hij zich zo voelt. Dat lukt alleen door je te verplaatsen in de gevoelens van je kind. Doe dus niet lacherig of geef hem niet het gevoel dat zijn gevoel ongepast of raar is. Let erop dat je lichaamstaal dat ook uitstraalt. Kinderen zijn daar heel gevoelig voor. Door jouw lichaamstaal kunnen zij feilloos inschatten of je meent wat je zegt of doet.

Veroordeel je kind niet

Als je kind boos of verdrietig is zit hij in eerste instantie echt niet te wachten op jouw mening of goede raad. Hij wil vaak alleen even zijn gevoel uiten en heeft jouw gekozen om naar hem te luisteren. Ouders zijn vaak geneigd om direct oordeel te geven omdat zij denken te weten hoe het waarschijnlijk gebeurd is. Als jouw conclusie niet klopt met hoe het is gegaan zal je kind afhaken en is het gesprek teneinde met alle gevolgen van dien. Eerst naar je kind luisteren is het advies.

Neem het gesprek niet over

Vaak zijn we geneigd voor onze kinderen te spreken. Het is voor kinderen moeilijk om hun gevoelens onder woorden te brengen. Toch is het belangrijk dat ze dat leren. Alleen dan komen ze vaak zelf al met de oplossing en dat geeft voldoening en schept zelfvertrouwen. Als je als ouder het gesprek overneemt en het verhaal voor hem invult zal hij niks leren. Als je kind praat gebruik dan zo min mogelijk woorden of zeg gewoon helemaal niets. Hij heeft het gevoel dat je echt naar hem luistert en dit motiveert hem dan om zijn verhaal af te maken en het te vertellen op zijn eigen manier.

Geef niet ongevraagd je mening

Ook hier zit een kind vaak niet op te wachten. Helemaal als je die in het begin van het gesprek al geeft. Laat het kind eerst uitpraten probeer te luisteren en geef pas als hij daarom vraagt  je mening. Doe dat zoveel mogelijk in de IK vorm. “Ik zou…..” of “Ik vind…..” Dat is beter dan bijvoorbeeld “Je moet…..”

Probeer het kind zelf te laten komen met een oplossing

Door het gesprek te sturen in plaats van over te nemen en door het kind vooral zelf te laten praten, zul je merken dat hij/zij in de meeste gevallen zelf al met een conclusie of oplossing komt. Probeer daar altijd op aan te sturen, want dat leert ze dat ze ook zelf in staat zijn om conflicten op te lossen. Het geeft ze zelfvertrouwen en wat ze dan leren zullen ze weer meenemen in een volgend conflict.

Geef een reactie